از همین حالا میدونم عصر روز سه شنبه چه غم کشنده ای در انتظارمه ... وقتی رفیق قدیمیم از دیدارم برمیگرده و منو با یه دنیا حرفهای نگفته و انبوه اطلاعاتی که توی مدت دیدارمون تند تند و پشت سرهم به سر من آوار کرده تنها میذاره ... میدونم چه غروب دلگیری میشه وقتی بعد از یک سال دوری همه اون کسایی رو که زمانی در کنارشون بودی دیدار کنی ، ببینی همشون انسانهایی شدند برتر و بهتر از یک سال پیش ... اما تو همون هستی که بودی ، شاید هم کمی کمتر ...

 خوب میدونم که چطوری بغضم رو از بچه ها پنهون کنم ، از همین حالا میدونم چه جوری پیروزیشون رو در کنارشون جشن بگیرم با خنده های قاه قاه ... میدونم چی خوشحالشون میکنه و یا چه حرفی بزنم براشون خوشاینده ... 

تنها چیزی که نمی دونم گریز از همه اینهاست ...