انرژی

من شدیدا به این انرژی هایی که انسانها از راه دور برای هم می فرستند ، اعتقاد دارم . این اعتقاد هم مال امسال و پارسال نیست . یادمه وقتی دوران راهنمایی رو می گذروندم یه دوست جون در جونی داشتم به اسم راضیه که الان شیراز زندگی می کنه و واسه خودش خانوم دکتری شده . دوستی من و راضیه مثل خیلی از دوستیهای پاک دوران نوجوانی یه دوستی عمیق بود . طوریکه طاقت دوری همدیگه رو نداشتیم و اگه یه روز از هم دور بودیم اون یه روز برامون مثل یه سال می گذشت . اون روزا وقتی برای تعطیلات و مسافرتها از هم دور می شدیم ، وقتی برمی گشتیم برای هم تعریف می کردیم که من فلان جا که رفتم به یادت بودم ... یا فلان روز دلم برات خیلی تنگ شده بود ... و بعد از دوری از این قبیل حرفها خیلی بینمون رد و بدل می شد و همیشه عقیده داشتیم که این احساس دوری یا دلتنگی دوطرفه هست و دلتنگی یکی روی دیگری تاثیر می ذاره ... ولی هیچوقت در صدد اثبات این موضوع نبودیم تا اینکه یه روز ، دقیقا یادمه نزدیک تعطیلات عید بود ... نمی دونم این فکر به ذهن کدوممون رسید که توی این ۱۳ روزی که به مسافرت می ریم و از هم دوریم یه دفترچه همراه خودمون ببریم و هر روز و هر ساعتی که دلمون گرفت و یاد همدیگه افتادیم رو توی اون دفترچه یادداشت کنیم و بعد از ۱۳ روز نتیجه رو ببینیم ... برای اینکه آزمایشمون هم کاملا درست باشه و نتونیم روی یادداشتهای همدیگه تاثیر بذاریم ، قرار شد طی این ۱۳ روز هیچ تماس تلفنی نداشته باشیم ... ۱۳ روز عید برای دو دوست جون جونی به سختی گذشت ... ولی باورتون نمی شه وقتی روز اول مدرسه همدیگه رو دیدیم و با هیجان دفترچه هامون رو باز کردیم حدود ۹۰ درصد تاریخهای دلتنگی من با اون تاریخ و ساعتی که راضیه توی دفترش یادداشت کرده بود یکی بود !!!

آرامش

امروز مطمئنا روز نوشتن نیست ، روز یکجا روی صندلی راحتی نشستن و تاب خوردن هم نیست ... روز حرفهای عاشقانه و نوازشهای بی سر و سامون یا روز لمیدن های بی پایان و هی پشت سرهم چای نوشیدن هم نیست ...

نامه برباد ... نامه برآب ...

کاغذم راگذاشته ام لبه open آشپزخانه و هی تند و تند می نویسم و گاهی هم پیاز داغ را هم میزنم ... هنوز با قلم و کاغذ راحت ترم . حرفهایی که این رو می نویسم انگار هیچوقت روبروی هیچ مانیتوری به ذهن آدم نمی ایند . این دست نوشته های بد خط و عجولانه را دوست دارم ، هیچگاه وبلاگ نمی شوند و من هم هیچوقت دوست نداشتم از این کج و معوجی درشان بیاورم . انگار قالبشان همین تکه کاغذهای کوچک صمیمی است . دلم را پشت این تکه نوشته ها پنهان می کنم ... اینها یک چیزی هستند که فقط مال خودم هستند  ،خاصیت اعجازگرشان فقط مخصوص حال و هوای خودم هست ... و خوبیشان هم اینست که نابود کردنشان در یک لحظه با فشار یک دکمه delete صورت نمی گیرد ... وقتی آرام آرام می سوزانمشان ... بهشان خیره میشوم ... انگار تکه ای از ذهنم جدا شده و نابود می شود ... با اینحال این نابودی را دوست دارم ... خاکستر برجای مانده از آنچه که روزی بود و حالا نیست را دوست دارم ... این نامه های برباد و بر آب را دوست می دارم ...

کابوس

از روزی که چرخای ماشین وسط خیابون قفل کرده ، همینجور کابوس می بینم ... تا چشام رو می بندم می بینم که دارم وسط یه جاده رانندگی می کنم ... که یه دفه ماشین کله پا میشه و دو سه تا چرخ می زنه و من آش و لاش می افتم وسط جاده و ماشینها با سرعت از روم رد می شن !!!

شمعدانی ها ...

نگاه کردن به برنامه های تلویزیون اعصاب درست و درمان و روان پاک می خواهد !!!

باید به جنگ من برم ...