هیچ پدیده دنیوی از نظر من شکوه و جذابیت این مسابقات رو نداره ... هیچ مراسمی توی دنیا این قابلیت رونداره که انسانها رو از سراسر کره زمین با هر نژاد و رنگ و طبقه و ملیتی ، مساوی و یکسان کنار هم قرار بده ... برای رقابت سالم ... دوستی و عشق ...

کجای دنیا شما دیدید که رهبران سیاسی کشورهای مختلف - حتی اونایی که با هم در حال جنگند- کنار هم بایستند - در جایگاه و مقام یکسان - و برای ورزشکاران کشورشون درود و آرزوی موفقیت بفرستند ... 

المپیک رو دوست دارم ... چون صحنه پایدار اشکها و لبخندهای حقیقی ... و تجسم واقعی اراده و پاداشه ...

وقتی تنها روزی که میتونی یه صبحانه دونفره بخوری ، تنهایی ... و میدونی این تنهایی تا شب ادامه داره ...

وقتی پرده ها رو کنار میزنی و پنجره ها رو باز میکنی به امید اینکه یه باد خنک سرصبح ، جانت رو نوازش بده ... ولی دریغ از یه نسیم کوچولو ... 

وقتی کنار پنجره ، خیابون خیس و طراوت صبح رو می بینی و بوی نم بارون دیشب توی روحت نفوذ میکنه ... به سرت میزنه توی این صبح لطیف که هیچکی توی خیابونا نیست بری بیرون ... و توی سکوت و تنهایی قدم بزنی ... ولی نه جراتش رو داری و نه آزادیش رو ...

وقتی اینقدر بی حوصله ایی که حتی حال نداری لباس خوابت رو عوض کنی و موهات رو شونه بزنی ...

وقتی دلتنگی هات اینقدر گنده شدن که دیگه حتی گریه ات هم نمی گیره ... حتی نمی دونی به چی فکر کنی ... غصه چی رو بخوری ... از چی دلگیر بشی ...

اونوقت دیگه حتی اینترنت گردی و وبلاگ خوانی و سرچ های مهمل و بی هدف هم حالتو بهتر نمی کنه ...

پی نوشت : یه مرضیه گذاشتم ، یه املت دبش درست کردم با آبلیموی فراوان ، یه چای پررنگ دم کردم ... و بعد از یه صبحانه مفصل ... نشستم  و کتاب خوندم ... 

بی هیچ فکر فردایی ...

خدایا ... خیلی دوستت دارم ... خیلی ...

- ولی به چهره سرحال و سرزنده تو فقط رنگهای شاد گلهای وحشی و شکوفه های بهاری میاد ، عزیزم !

و منی که شرایطم نسبت به اون روزها صد درجه بدتر شده ... با خودم میگم کاش دیگه هیچوقت اون روزها توی زندگیم تکرار نشه ...

 یقینا راحت تر از حالا زندگی میکردم !!!