غم ملت

تقابل

هرچقدر که این شادمهر عقیلی رو دوست دارم و به نظرم پسر cute و جذابی میاد . از این محمدرضا گلزار و ادا و اطوار مصنوعی و چهره خشک و نگاه نخوت بارش بدم میاد ... همه دنیا اینو قبول دارند که برای جذابیت تنها زیبایی کافی نیست !!

لذتهای من !!

اینجا برام شده محلی برای خوندن ... هر چند روز یه بار یه لینک جدید به اون گوشه صفحه اضافه میکنم ... عصرها سری میزنم ... صفحات رو باز میکنم و میخونم و لذت میبرم ... لذت به معنای واقعی کلمه ... این خلوتم رو با کلمات و اندیشه ها دوست دارم ... تفاوت انسانها رو ... طعم چای رو وقتی جرعه جرعه مینوشمش ، دوست دارم ... با خودم فکر میکنم اگر این موهبت خوندن نبود ، دنیا چه لذت عظیمی رو کم داشت ...

پرنده

پارسال همین روزا بود که به این خونه اومدیم . هوا هنوز اونقدر گرم نبود که نیازی به روشن کردن کولر باشه . باز کردن در و پنجره ها کفایت میکرد . بخصوص که شبها نسیم خنک و ملایمی هم از سمت شمالی خونه میوزید . پارسال این موقع خیلی بی خواب بودم . شبها که همه جا رو سکوت فرا میگرفت . توی تاریکی شب صدای یه پرنده رو می شنیدم که لطیف و زیبا آواز میخوند . میومدم روی بالکن و اطراف رو نگاه میکردم . میخواستم بدونم صدا از کجا میاد . اوایل فکر میکردم پرنده خوش صدا متعلق به یکی از ساکنین آپارتمان روبروییست . شبها که چیزی دیده نمی شد . صبحها میومدم و بالکنهای آپارتمان روبرو رو نگاه میکردم . ولی اثری از قفس پرنده یا هرچیزی که نشونی از وجود یه پرنده باشه نبود . خودم رو دلخوش میکردم که پرنده آزاده و روی یکی از اون درختهای بالابلند لونه داره ... و باز هر شب به آوازش که توی سکوت و تاریکی شب برام دلنشین بود گوش میدادم . تابحال پرنده ای به این خوش صدایی ندیده بودم ، یا شاید هیچوقت برام آواز یه پرنده اینقدر جذاب و گوش نواز نبود ... مثل یک موسیقی روحانی ... 

مسابقات رالی قهرمانی کشور

یادمان

خیلی برام لذت بخشه ، خاطره اون روزی که ساعت ۷ صبح وقتی خواب بودم آروم ازم خداحافظی کردی و تا ساعت ۱۱ شب حتی یه لحظه هم فرصتی پیدا نکردیم که همدیگه رو ببینیم ... ساعت ۱۱ شب که رسیدی خونه اینقدر خسته بودی که شام نمی تونستی بخوری ... ولی من به زور قهوه و آجیل خودم رو بیدار نگه داشته بودم تا باهات حرف بزنم ... من طبق معمول روی کاناپه لمیده بودم و کانالهای مزخرف ماهواره رو عقب و جلو میکردم و تو اون پایین روی قالیچه جلوی تلویزیون چهارزانو نشسته بودی و گاهی به من و گاهی به صفحه تلویزیون نگاه میکردی و چیزی میگفتی و میخندیدی ... چقدر اون شب خندیدیم با صدای بلند... و همسایه پر سر و صدای روبرویی حتما با خودش گفته : امشب خانم و آقای آروم و مودب چه بی پروا شدند !! ساعت یک و نیم که برای خواب آماده میشدیم ، من هنوز متحیر بودم ... متحیر از اینهمه احساس نیازم به تو ... فقط برای همون شب ... با اینکه میدونستم فردا باز با هم هستیم ... نمیدونم چی من و تو رو بیدار نشونده بود برای اونهمه حرفهای معمولی روزانه ...